Objaw Koebnera
Objaw Koebnera (ang. Koebner's phenomenon) jest charakterystyczną cechą łuszczycy. Występuje tylko w czasie aktywnej formy choroby i nie występuje podczas remisji łuszczycy. Objaw Koebnera charakteryzuje się tym, że nawet najmniejsze uszkodzenie naskórka (nawet małe zadrapanie) wywołuje po kilku dniach (zazwyczaj 8-14) powstanie w tym miejscu zmian łuszczycowych.
Objaw Koebnera występuje także w innych chorobach skóry np. w liszaju płaskim lub mięczaku zakaźnym. Lista dermatoz, których dotyczy zawiera ponad 40 chorób. Koebner opisał ten objaw 130 lat temu i nadal jest on dużą wskazówką podczas różnicowej diagnozy chorób dermatologicznych. Do tej pory nie wiadomo jaki jest dokładny mechanizm rozwoju objawu Koebnera. Najczęściej dotyczy on pacjentów z łuszczycą.
Heinrich Koebner
(Heinrich Köbner, ur. 2 grudnia 1838 we Wrocławiu, zm. 3 września 1904 w Berlinie) - niemiecki dermatolog. Opisał objaw znany dziś jako objaw Köbnera.
Studiował medycynę na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie, tytuł doktora medycyny otrzymał na Śląskim Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma we Wrocławiu w 1859. Następnie pracował w klinikach w Wiedniu u Ferdinanda von Hebry i w Paryżu u Alfreda Hardy'ego. W 1876 został dyrektorem kliniki syfilisu i chorób skórnych Uniwersytetu we Wrocławiu. W 1884 założył poliklinikę w Berlinie.
Koebner badał m.in. łuszczycę, epidermolysis bullosa simplex i różne grzybicze schorzenia skóry. W 1872 opisał występujący w łuszczycy i wielu innych chorobach skóry objaw, znany dziś jako objaw Köbnera.