Przyczyny łuszczycy
Łuszczyca to nawracająca choroba, która charakteryzuje się powstawaniem czerwonych wykwitów skórnych pokrytych srebrzystymi łuskami. Występuje dość często i rozwija się zwykle w młodości i w wieku średnim. Rzadko jest poważnym schorzeniem, lecz oszpecające zmiany skórne ujemnie wpływają na samopoczucie. Rozpoznawanie łuszczycy jest zwykle na podstawie wyglądu skóry i obecności typowych suchych łusek. W niektórych przypadkach zalecana jest biopsja skóry. Wieloczynnikowość tej choroby powoduje, zę może występować pod wpływem czynników genetycznych, immunologicznych, psychologicznych oraz środowiskowych. Pod wpływem tych czynników zmienia się funkcjonowanie komórek skóry w szczególności keratynocytów i fibroblastów.
Przyczyny łuszczycy
Genetyczną skłonność do łuszczycy udowodniono w wielu przypadkach. Jednak do tej pory nie znaleziono jednego okreslonego genu, który odpowiadałby za powstanie choroby. Jest natomiast wiele charakterystycznych genów, które mogłyby zwiększać zachorowalność.
Wiedza na temat genów, które są związane z łuszczycą jest bardzo mała. Przeprowadzono wiele badań obserwacyjnych rodziń dotkniętych łuszczycą, wykazały one, że z chorobą związane są okolice chromosomów. Ta właśnie grupa genów jest odpowiedzialna za powstawanie stanu zapalnego skóry i różni się w każdej rodzinie oraz między chorymi. Naukowcy twierdzą, że 25% przypadków łuszczycy jest chorobą dziedziczną. Potwierdzono to po raz pierwszy w 1960 roku. Genetyczne źródło zachorowania na łuszczycę charakteryzuje się wczesnym początkiem choroby wieku dziecięcego i młodzieńczego.
Przeprowadzono badania na bliźniakach jednojajowych (są to bliźniaki identyczne o jednakowej konfiguracji genetycznej) i okazało się, że jeśli jeden z bliźniąt zachoruje na łuszczycę to 65-72% pojawią się zmiany na skórze drugiego bliźniaka. Ten przykład badań wskazuje na to, że geny mają wpływ na powstawanie choroby, ale również dowodzi, że dziedziczność nie jest jedyną przyczyną łuszczycy gdyby tak było to wystąpienie łuszczycy u bliźniaka jednojajowego byłoby stuprocentowe.
Z klinicznego punktu łuszczyca to konsekwencja nieprawidłowej proliferacji komórek skóry, przenikania limfocytów i unaczynienia. Pojawia się również przewkły stan zapalny skóry, za który odpowiedzialne są granulocyty obojętnochłonne i limfocyty T. Z uwagi na to, że komórki T odgrywają również ważną rolę w odpowiedzi immunologicznej, istnieje podejrzenie, że układ immunologiczny ma duży wpływ na proces powstawania zmian łuszczycowych. To czynniki immunologiczne odpowiedzialne są za reakcje zapalne skóry. W skórze zajętej łuszczycą zachodzi jeden bardzo ważny błąd, komórki wymieniają się zbyt szybko. W zdrowej skórze naskórek odnawia się dużo wolniej aniżeli w skórze dotkniętej łuszczycą (cztery do sześciu razy szybciej). Następuje to tak dlatego, że keratynocyty w naskórku rozmnażają się w sposób nieprawidłowy i wytwarzają słabej jakości keratynę, przez co powstaje łuska. Podstawowe komórki skóry właściwej - fibroblasty, kontrolują proces wymiany keratynocytów. Jednak w łuszczycy ta funkcja jest zaburzona. Powodem przyspieszonego cyklu wymiany keratynocytów są stany zapalne na skórze. Za powstanie stanu zapalnego skóry odpowiadają dwa typy komórek: granulocyty obojętnochłonne cechujące się różnokształtnością jąder komórkowych oraz limfocyty T. W łuszczycy zauważamy przewlekłą i trwałą aktywność komórek T. Granulocyty obojętnochłonne podchodzą do wartswy rogowej naskórka, później odłączają się od wierzcniej warstwy skóry powodują bezustanne podrażnienia, dokuczliwsze niż te spowodowane drapaniem. Rezultatem tego jest proces ciągłego bliznowacenia skóry. Od tego momentu komórki te podtrzymują ciągły stan zapalny skóry.
Badania wykazały, że łuszczycę można porównać do zaburzeń autoimmunologicznych. Jeśli element komórkowy zostanie pomylony i postrzeżony jak "obcy" reakcją układu odpornościowego będzie zwielokrotniony "atak" komórek obronnych. Jednak kontrowersyjne jest nazwanie łuszczycy jako zaburzenia autoimunologicznego. Brak jest dowodów na samoaktywację komórek typu T. Osoby, które mają genetyczną, środowiskowe predyspozycje do zachorowań na łuszczycę wysiew choroby może być sprowokowany przez zewnętrzne lub wewnętrzne czynniki środowiskowe. I tak czynniki zewnętrzne to np. zmiany pór roku i otarcia skóry przez ubrania.
Czynniki wewnętrzne to np. stres emocjonalny, choroby zakaźne i niektóre leki.